Ik mooi praten
David Sedaris

Dit boek zat in het pretpakket wat bij mijn e-reader hoorde en dan is het toch zonde om het niet te lezen. Het probleem met op deze manier een boek lezen is dat het boek geen omslag heeft. Sommige uitgevers van e-boeken onderkennen het probleem en zetten de flaptekst na de voorpagina. Bij de meeste e-boeken moet je de beschrijving van het boek aan de binnenkant van je hersenpan bewaren. Of je duikt er als een onbeschreven blad in, zoals ik in dit boek.

Ik had het boek bijna van mijn reader gekieperd omdat er geen vaart in het verhaal zat. Pas na vier hoofdstukken viel het kwartje. Hoewel de hoofdstukken in chronologische volgorde staan, is het geen doorlopend verhaal. Dat deed het boek alweer stijgen in mijn waardering. Achteraf had Aaf Brandt Corstius op de voorkant een aanwijzing gegeven. Ze stelt dat het boek leest als een roman. Daaruit had ik kunnen afleiden dat het geen roman is. Net als Davis Sedaris zelf ben ik niet altijd zo slim.

Toch heeft het ongeveer 70 pagina s geduurd voordat ik het een leuk boek ging vinden. Geschreven tekst is niet altijd het beste medium om humor over te brengen. Een boekje van Youp van t Hek is leuk omdat je Youps stem hoort als je het leest. Als je je voorstelt dat Andries Knevel het voorleest, dan is het niets meer. Het duurde even voor Sedaris, die ik nooit heb horen praten, de juiste toon had. Maar toen heb ik ook hardop zitten lachen en dat doe ik eigenlijk alleen om Sylvia Witteman. Die ik zover ik weet ook nooit heb horen praten en misschien moet ik dat maar zo houden. het kan alleen maar tegenvallen.

Nu helpt het wel mee dat Sedaris op pagina 101 over zijn avonturen in Parijs gaat vertellen. En ik hou van mensen die naar een ander land verhuizen, juist omdat ik dat zelf waarschijnlijk nooit zal gaan doen. Ik hou ook van mensen die Amerikanen belachelijk maken. Waarschijnlijk om de oer-Hollandse kop-en-maaiveld-reden. Amerikanen vinden zichzelf geweldig en daar kan ik, met mijn minderwaardigheidscomplex, niet zo goed tegen. Helemaal mooi vind ik het als een Amerikaan Amerikanen belachelijk maakt. Dat is voor mij het ultieme bewijs dat Amerikanen de nieuwe Belgen zijn.

.

Al met al waren het toch 180 vermakelijke bladzijden. Geen slechte prestatie voor een Amerikaan