Broertje
Soms mis ik iets in mijn leven. Het is niet iets waar ik nou dagelijks mee bezig ben. Er gaan weken voorbij dat ik er niet mee geconfronteerd word. Maar als ik Frans Bauer op televisie zie dan weet ik het weer. Ik mis een broertje.
Toen ik geboren werd, hadden mijn ouders al twee dochters. De drie zussen Kreuk. Ik vind het mooi. Zussen horen met z'n drieen te zijn. Een vierde meisje had het evenwicht verstoord. Een broertje had er wat mij betreft nog wel bij gekund. Ik kan mij niet herinneren er ooit om gezeurd te hebben bij mijn ouders. Niemand had meer dan twee broertjes en zusjes, dus kennelijk was er iets op na drie kinderen. Toch keek ik jaloers naar vriendinnen die niet de jongste van het gezin waren. In die rol deden jongetjes het iets beter dan meisjes. Kleine zusjes werden al snel kattig en eigenwijs. Broertjes waren gewilliger en koddiger. Nog altijd droom ik ervan een broertje te hebben. Frans Bauer is de verpersoonlijking van die droom.
Frans mag al achter in de dertig zijn en al een beetje kalende, hij blijft de eigenschappen houden van een olijk ventje. Als hij loopt, bewegen zijn armen wat ongecontroleerd mee, waardoor zijn gang iets van huppelen krijgt. Stilzitten kan hij eigenlijk niet en als het dan toch moet, trekt hij zijn schouders iets op en schieten zijn ogen alle kanten op als een jongetje dat ongeduldig zit te wachten tot hij weer mag gaan voetballen. Zijn hoofd, bol van het goede Brabantse leven, heeft iets baby-achtigs. Met als finishing touch het schattige kuiltje in zijn kin.
Bij de bewonderaars van Frans Bauer denkt men toch al snel aan spastici, downers, loners, leprozen en lezeressen van Mijn Geheim. Daarom loop ik niet te koop met mijn affectie voor Frans. Als je Bauer leuk vind, dan is er iets grondig mis met je , denken veel mensen. De verklaring zit volgens mij in het feit dat hij puur natuur is. What you see is what you get. Hij schaamt zich nergens voor en heeft daardoor niet de behoefte om zich te verschuilen achter een imago. De mensen die zich te goed voelen voor Frans Bauer verschuilen zich vaak achter maskers. Ze vinden het heel belangrijk om succesvol en geslaagd over te komen, ook als dat eigenlijk helemaal niet zo is. Frans heeft dat niet nodig. Hij is per ongeluk succesvol geworden, maar dat maakt nog niet dat hij zich anders voor doet dan hij is. Met zijn puurheid had Frans misschien beter reclame kunnen maken voor Chaudfontaine in plaats van de Nederlandse Energie Maatschappij. Niet dat hij het niet leuk deed, bij de NEM in zijn badjas, maar ik zag het toch als een misstap. Zo'n reclamecampagne heeft Frans toch niet nodig?
Wat ik ook betoverend vind aan Frans Bauer is zijn vertrouwen in de mensheid. Hij is, voor zover ik heb kunnen nagaan, de enige bekende Nederlander, waarvan het adres makkelijk op internet te vinden is en dat vind Frans ook helemaal niet erg. Alle fans zijn van harte welkom en worden ontvangen met een kopje koffie. Zelfs toen hem gevraagd werd of er fans bij hem mochten komen slapen was dat geen probleem. Vijftig fans in een grote tent vlak bij zijn huis en vier fans mochten zelfs een pyjama uit hun tas halen in de woning van de ster zelf. Kom daar nog maar een som in de tegenwoordige tijd. Onder invloed van Opsporing Verzocht zie ik persoonlijk zelfs een meneer die komt collecteren voor het Rode Kruis aan voor een gewetenloze seriemoordenaar. Ik vind het mooi dat Frans daar helemaal geen last van heeft. Ik kan me toch niet voorstellen dat er nooit wat gejat wordt of dat er nooit eens kauwgom onder een stoel blijkt te zitten. Als je zo familiair bent dan gaan mensen zich toch thuis voelen en dan vergeet je zomaar dat die asbak niet van jou is. Maar Frans laat zich daardoor niet uit het veld slaan en ontvangt nog gewoon iedereen die dat wil in zijn huis.
Geef me maar een ons geluk, dat is meer dan een pond goud, dat zingt Frans in een van zijn liedjes. Met een geschat vermogen van 16 miljoen euro kan hij zichzelf de nodige pondjes goud veroorloven, maar zijn fans moeten het meestal toch doen met die onsjes geluk. Maar daarvoor ben je bij Frans aan het goede adres. Zijn muziek geeft steun voor mensen. Hij geeft het geluk niet in onsjes maar in hele kilo's. Mag het iets meer zijn? Ook in zijn privéleven deelt hij de nodige onsjes geluk uit. Hoewel je natuurlijk nooit weet wat er achter de gesloten voordeur gebeurt, komt hij op mij over als een liefhebbende echtgenoot en een lieve vader. Hoewel Maris het niet makkelijk moet hebben met vier kleine jongentjes, een man die altijd van huis is en altijd aanloop, ziet ze er altijd heel gelukkig uit. Frans heeft zijn Maris de nodige onsjes geluk, dat kan niet anders. Het is een schatje, een dotje, een man uit duizenden en mijn ideale kleine broertje. Waar kan ik hem adopteren?