De laatste collectie
In diepe concentratie zat Sjoerd achter zijn werktafel. De ideeen borrelde in hoog tempo op. Aan zijn handen de taak om zijn hoofd bij te houden. Dit jaar zou hij de kans om een kledingcollectie te presenteren niet laten blokkeren. Niemand zou hem dit keer tegen houden. Hij was druk aan het ontwerpen. Hij wilde over twee maanden klaar zijn met het ontwerpen en dan zou hij de kleding gaan naaien. Dit jaar had hij zich laten inspireren Picasso. Hij had al stoffen besteld. Prachtige blauwe stoffen die ondanks hun koude kleur toch warmte uitstraalden en verder veel verschillende kleuren oranje en rood. Hij hield van warme kleuren. Het leven was al kil genoeg.
Tevreden keek Sjoerd naar het ontwerp dat hij net had afgemaakt. Het was een jurk die bestond uit een bovenlijfje van boucle in een zachte zalmtint met een ballonrok van tafzijde in perzik. Deze jurk zou vooral goed uitkomen op een bruine huid.
Hij schrok van zijn eigen gedachten. Hij was zo bezig geweest met ontwerpen dat hij helemaal vergeten was om te zorgen voor mannequins en een locatie voor zijn show. Gelukkig had hij daar zijn vaste adresjes voor.
Hij besloot eerst maar het modellenbureau te bellen. De telefoon toornde op zijn troon boven de ontwerpen uit zodat.
"Modellenbureau Beaumonde, met Sabine. Wat kan ik voor u doen?" klonk het vrolijk aan de andere kant van de lijn.
"Ja hallo Sabine, met Sjoerd Tulp hier. Ik ga op 14 augustus mijn nieuwe collectie showen en wilde daar graag een twintigtal mannequins voor boeken. Zou dat nog kunnen?"
"Natuurlijk Sjoerd," zei Sabine na een korte stilte, "Ben je weer begonnen met tekenen?" Dat woord: tekenen. Alsof ze het tegen een peuter had die zoet bezig was.
"Ja Sabine, ik ben druk bezig mijn nieuwe collectie te ontwerpen," verbeterde hij haar fijntjes,"Een aantal van mijn creaties komen het best uit op een getinte huid". Zou je dat voor mij kunnen regelen?"
"Ja, Natuurlijk," antwoordde Sabine. Sjoerd wachtte tot Sabine verder ging praten maar er kwam niets meer.
"Nou dat is dan afgesproken. "Je hebt mijn adres en telefoonnummer he," vervolgde hij toen maar zelf, "Okay, ciao!"
Vervolgens belde hij het zalencomplex en legde zijn bedoelingen uit. De eigenaar begon te lachen. "Meneer Tulp, houdt u toch eens op met die onzin. Ik ga u geen zaal verhuren. Ik moet u tegen uzelf beschermen."
"Hier ga je spijt van krijgen, gore klootzak. Meneer in zijn C&A-kostuumpje heeft opeens verstand van mode. Over een paar maanden loopt de internationale jetset in een Tulp rond en dan trek jij de haren uit je kop dat je daar geen graantje van meegepikt hebt. Ik had die schuur van jou zo op de kaart kunnen zetten. Maar nee, meneer durft het niet aan," riep Sjoerd door de telefoon maar de man had al opgehangen. Hij beet zijn lip bijna door midden van woede. Nu moest hij weer op zoek naar een nieuwe locatie en hij had al zo weinig tijd. Om weer wat rustiger te worden pakte hij potlood en papier en ontwierp een soepel broekpak van bordeauxrood popeline. Het lukte niet goed. Wat hij ook probeerde, het bleef er lelijk en vormeloos uitzien. Nijdig kraste hij zijn laatste poging door tot de punt van zijn potlood helemaal verdwenen was. Vervolgens nam hij een glas whisky. Dat was altijd een goed middel om zijn inspiratie weer op gang te krijgen. De sloomheid die de alcohol hem altijd gaf wist hij succesvol te bestrijden met een mok koffie
Toen de bel ging sprong hij verheugd op. Dat was vast de koerier die de stoffen kwam brengen die hij besteld had. Met een brede glimlach opende hij de deur. De lach was gelijk verdwenen toen hij de man voor zijn deur herkende.
Rutger stond voor de verveloze deur van meneer Tulp. Hij had weer een bericht gekregen van het modellenbureau dat ze weer gebeld waren met het verzoek mannequins voor hem te regelen. Het was duidelijk dat hij weer gestopt was met zijn medicijnen. Het was een trieste casus. De man was eens een stoere havenarbeider tot hij op een boze dag het idee kreeg dat de modewereld niet zonder hem kon. Voor mevrouw Tulp was deze omslag iets te groot en ze vertrok met hun dochtertje van twee uit zijn leven. Dit verlies zorgde ervoor dat meneer Tulp alleen maar meer de grip op de werkelijkheid verloor.
Hij nam nog een laatste trek van zijn sigaret voor hij hem uittrapte en aanbelde. Bij het openen van de deur vloog de dikke lucht van ongewassen lichaam hem aan. Toen hij de verwilderde man zag staan in zijn pyjama met koffievlekken werd hem direct duidelijk dat de situatie ernstig was. Hij zag dat Sjoerd de deur weer dicht wilde gooien maar Rutger overblufte hem door brutaal naar binnen te stappen.
In het huis was alles bedekt met papier. De tafels, de grond, het bankstel, overal lagen tekeningen. Rutger raapte een tekening op om hem beter te kunnen bekijken. Het poppetje had een te klein hoofd en veel te grote voeten. Het was gekleed in een gewaad met knaloranje krassen erin. Het had een tekening van zijn zoon van acht kunnen zijn.
Rutger veegde een plek op de bank schoon en ging zitten. Vragend keek hij naar Sjoerd die zenuwachtig van zijn ene op zijn andere been stond te wippen.
"Wanneer heb je voor het laatst gegeten?" Er kwam geen antwoord.
"En wanneer heb je voor het laatst een douche genomen?" Weer moest Sjoerd hem het antwoord schuldig blijven.
"Misschien moet je maar weer een tijdje bij ons komen wonen," zei Rutger terwijl hij zijn mobieltje al uit zijn zak haalde en naar de keuken liep.
Sjoerd zag de man bellen en wist precies wat er aan de hand was. De modekoningen waren bang om van hun troon gestoten te worden dus moest hij uit de weg geruimd worden. Dat liet hij niet toe. No way! Toen vond zijn hand de schaar.